در دورهٔ سردبیری او روزنامه به دفتر روزانهٔ انقلابِ در حال شدن بدل شد. وقتی انجمنِ بازسازمانیافته به مجاهدان اختیار داد که چاپ کامل همهٔ تلگرافها و نامهها را بخواهند، او این سیاست را پذیرفت؛ در پاسخ خوانندگانی که از «صراحت بیش از حد» گله داشتند گفت آسان است روزنامه را با مقالههای شیرین و ترجمهٔ رمان پر کنند بهجای نوشتههایی که کار متصدیان امور را زیر سؤال میبرد. او را به چاپ مطالب «مخالف عقاید اسلامی» و «هتک حرمت علما» سرزنش کردند و در تیر ۱۲۸۶ برکنار شد؛ روزنامه پس از آن لحن رادیکال خود را از دست داد.