نامی که بیشتر شعبههای ایرانی فرقهٔ اجتماعیون عامیون زیر آن کار میکردند. تا پاییز ۱۲۸۶ مقامات بریتانیا شمارشان را بیش از هشتادوشش هزار تن برآورد کردند، با شبکههایی در تهران، تبریز، اردبیل، خوی، مشهد، اصفهان، قزوین، رشت و انزلی. اعضا در سه لایهٔ سری بودند: انجمنهای خصوصی هفت تا یازدهنفره، انجمنهای عمومی یازده تا هفدهنفره، و حلقهٔ مواجببگیر فداییان. تنها انجمنهای خصوصی با دفتر مرکزی پانزدهنفرهٔ باکو در تماس بودند و اعضای عادی نمیدانستند کدامیک از میانشان به آن گزارش میدهد.