شوستر استوکس را — چهار سال در ایران، مسلط به فارسی و فرانسه، مکاتبهکنندهٔ براون که قرارداد ۱۹۰۷ را نقد کرده و اطلاعات محرمانه علیه سیاست گری به براون رسانده بود — برای ریاست ژاندارمری خزانه برگزید. گرینوی از شرکت نفت انگلیس و ایران هشدار داد که استوکس «یکسره با تندروترین ملیون ایران یکی شده و در جلسات انجمنهایشان شرکت میکند». روسیه به نظارت یک بریتانیایی بر وصول مالیات در شمال اعتراض کرد؛ گری که هفتهها پیش انتصاب را تأیید کرده بود، از موضع خود برگشت. شوستر نپذیرفت مأموریت استوکس به جنوب محدود شود، زیرا این به معنای پذیرش مناطق نفوذ بود و هم دولتی را که به آن خدمت میکرد و هم دفتر خودش را بیمعنا میکرد.